Под итно мора да се менува светот

Под итно мора да се менува светот

____________

Мислење 154,

14.8.2010

На самиот почеток на оваа година, во Хаити се случи катастрофален земјотрес. Се проценува дека бројот на жртвите е над 230 илјади. Што овој земјотрес го сместува на шесто место на најсмртоносните. Забележани се дури 52 афтершокови кои беа посилни од 4.5 степени. Околу 3 милиони луѓе беа погодени оваа катастрофа. Се сеќавате дека светот направи голем „евент“ од тоа. Светски познатите ѕвезди организираа донаторски средби, телефонирања… И така, лека полека премина во заборав овој немил настан. Само еден месец подоцна се случи уште потежок земјотрес во Чиле, кој траеше, тресеше цели 90 секунди. Иако Чиле е држава со специфична долгнавеста форма, земјотресот е осетен дури од 80 проценти од популацијата. За среќа, бројот на жртвите е далеку помал затоа што градбите се прилагодени на земјотресни услови. Потресите се почувствувани во Буенос Аирес, како и во Перу, во градови одалечени и по 2400 километри. Според некои извештаи помали штети претпел дури и Сан Диего во САД, како последица на цунами. А 53 држави поради оваа катастрофа се имаат алармирано за можни цунамија… Сеизмолозите потоа известија дека ова бил толку силен земјотрес што го скратил денот за нешто повеќе од една мјикро секунда, а истовремено ја поместил земјината оска за 8 сантиметри. Прецизни сателитски мерења покажале дека главниот град Сантијаго е поместен за 24 сантиметри. Дури и Буенос Аирес во Аргентина, кој е оддалечен цели 1350 километри е изместен за 4 сантиметри. Само овие две природни катастрофи направија смртноста оваа година да биде далеку над нормалата. Имено, во првата декада на овој милениум статистиката вели дека годишната смртност поврзано со вакви катастрофи е околу 78 илјади, според официјална агенција на ООН, наречена „Меѓународна стратегија за намалување на последици од катастрофи“. Во девееесетите на минатиот век просекот е околу 43 илјади. Што на некој начин покажува значително покачување на бројот на жртви од мајката земја. Дали се случуваат значајни промени во нејзиниот однос кон нас? Претеравме ли со неодговорниот однос кон неа? Во моментов на планетава околу 5 илјади врсти на животни се загрозени или пред истребување. Од мечки, бизони, камили, горила, леопарди, лавови, пантери, па се до делфини и китови… Листата е голема и кај растенијата. Мало загребување по податоците кои се достапни на интернет може да направи да се чувствувате многу непријатно. Се разбира ако ве интересира природата. А би требало сите да не интересира, затоа што сме дел од неа и нашата живеачка зависи од нејзината виталност. Но, тука не е крајот. Се чини како да сме на самиот почеток, на вратите од пеколот. Посебно, ако се погледаат сателитските снимки направени од НАСА на Москва која деновиве, неделиве е невидлива од дим, од огнови кои се насекаде. Кој можеше да се надева дека толку на север ќе се дебатира, моли за дожд. Сушата, комбинирана со пожарите доведе до тоа да биде уништено околу 25 до 40 проценти од житото, односно целокупните посеви на Русија. Тоа автоматски предизвикува глобално зголемување на цените. Што значи дека ако се продлабочи кризата, нема да не одмине ниту нас. Информациите и од Украина се скоро исти. И таму се предвидува поради сушата да се намали производството за најмалку 15 проценти. Казахстан исто така очекува околу 20 проценти помали приноси годинава. Овие три држави се најголеми производители во рамките на поранешниот Советски сојуз. Што значи дека голем дел од светот ќе осети сериозна разлика, а поврзано со неочекувани временски услови кои влијаат врз количината на храна која би била на располагање на човештвото во глобала. Би било добро листата на несреќи да завршуваше тука. Поплавите во Пакистан што се случија неделава се најголемите во историјата која таму се памети. Повеќе од 1600 луѓе загинаа, а загрозени се околу 14 милиони луѓе, што преставува 8 проценти од целокупната популација. Зоната на целосно уништување е поголема од илјада километри, колку да се има предвид. Оваа мега несреќа бара и мега одговор, инаку ќе се прелее во повеќе насоки. Ама овој свет не е идеален. Има граници, има влади, има мое и твое. Па кога твоето е на удар, мене не ме засега. Има политика и потиканство. Чудно е во ера на технолошки достугнувања, кога говориме за 3Д телевизија, за супер компјутери, да немаме соодветни одговори како да ја чуваме природата, како да ги зачуваме животните и растенијата, а со тоа да се заштитиме самите себе си. Оти очигледно е дека зависиме од природата. Очигледно е дека животните и растенијата не се тука за да ни направат поубаво визуелно да се чувствуваме и за да ги затвораме во зоолошки градини, како и по музеи и хербариуми. Нешто мора да се преземе. Сигурно досега сте го гледале апокалиптичниот филм „2012“. За тоа веќе пишував. Целиот свет пропаѓа и само неколкумина одбрани преживуваат за да ја продолжат историјата на човештвото. Сигурно е дека нема на таков начин да се повтори реалноста. Па сепак, вреди сериозно сите светски политичари, влади да размислат да се алоцираат според некаков глобален договор дел од парите кои се користат за воени потреби во насока на развивање на алтернативни извори на енергија кои нема да ја загадуваат планетата. Мислам дека сеуште не е доцна да се подигне свеста на доволно високо ниво на сите, посебно на политичарите дека може и корисна работа да се направи со нивниот ангажман. Наместо да се трошат беспотребни часови на политички и воени надмудрувања за некакво влијание, на време да се размисли како да се спречат надоаѓачки катастрофи од типот на Чиле, Наити, Пакистан или пак Русија. Сигурно е ако се примени технологијата и човечките потенцијали дека може да се предвидат и намалат штетите, на минимум од земјотресите, пожарите и поплавите. Може да делува како утопија, но ако само 10 проценти од воените буџети се пренасочат во наука и развој на технологија, овие области ќе имаат на располагање цели 153 милијарди долари на годишно ниво. Ова го пишувам врз основа на воените буџети кои изнесуваат 1.53 илјади милијарди за 2009 година на светско ниво. Да не говориме ако се успеее да се постигне договор за 20 или 30 проценти од парите да се потрошат за овие цели. Сигурен сум дека со тоа ќе се дојде до подобар свет. Да не говориме за слободата. Помалку оружје е за секого добредојдено. Филип Петровски Доктор по политички науки http://filippetrovski.blog.mk/ http://www.youtube.com/user/FilipPetrovski (ако сакате да прочитате повеќе посетете ја мојата страница) http://www.scribd.com/filippetrovski

Западнобалкански преместувања и позицирања

Западнобалкански преместувања и позицирања

_______________

Мислење 153,

Утрински весник

7 август 2010

Уште пред да се соопшти советодавното мислење за легалноста на прогласувањето на незавносност на Косово, во Србија постоеше доза на еуфорија. Имено, подолго време се создаваше атмосфера дека решението ќе биде во полза на интересите на Белград. Тоа кај тамошните граѓани требаше да создаде чувство дека наскоро ќе се исправи една „голема историска неправда“. А на властите требаше да им даде простор за послободно политичко делување. Јеремиќ, како ретко кој министер за надворешни даваше самоуверени изјави дека нема враќање назад, односно дека работата е „готова“, средена со помош на меѓународните пријатели на Србија. Една од грешкита која што е направена, притоа, во рамките на ова исчекување на одлука е секако сметањето дека е доволна подршката на Русија, Кина и петте држави членки на ЕУ кои не го признаваат Косово. Официјалната српска политика сметаше дека со ова тие на своја страна создале можност потоа да ја пренесат расправата и во рамките на Генералното собрание на ООН. Од таа расправа би требало да произлезе и резолуција која уште повеќе би ги „исправила“ работите. Толку беше силно уверувањето дека Меѓународниот суд на правдата ќе пресече позитивно, што ден, два пред неговото произнесување, јавно се изложуваа понатамошните чекори што веднаш потоа ќе се преземат. Безмалку секој помалку упатен можеше да добие слика дека Косово само што нестанало повторно српска покраина со сите прерогативи кои што од тоа произлегуваат.

Нетактичноста, јавноста и како што ми се чини импресионираноста сами од себе, во основа кога се анализира работата на Јеремиќ, доведе до тоа во очи признавањето дури и на соседните држави, вклучително и Македонија доборнамерно да им се препорача да не се вмешуваат во оваа готова работа, односно што е можно повеќе да останат настрана. Во исто време намерно се занемаруваа гласните пораки на Брисел и Вашингтон дека тие не се за предлагање на нова резолуција за Косово во ООН, пред СБ или ГС. Јасно беа испратени сигнали од овие два центри на моќ дека самата Србија несмее да ги преклопи прашањата за ЕУ интеграција и Косово. Односно, дека ако тоа го направи самата ќе си ја попречи својата интеграција во ЕУ и НАТО. Аналитичарите сметаат дека Јеремиќ заигра во овој период една игра која е многу опасна за Белград, игра на можно продлабочување на разликите помеѓу некои држави членки на ЕУ. Практично видливо стана дека тој сака да го искористи во полза на својата држава тоа што некои држави поради свои внатрешни проблеми не го признаваат Косово, сметајки дека тие можат да блокират одредени процеси во унијата поради свои домашни проблеми. Со тоа сакал несакал Јеремиќ ја доведе Србија пред бедем, оти тешко е да се поверува дека ЕУ ќе дозволи да се создаде или продлабочи неединството во нејзините рамки по прашањето на своите членки и дека например ќе се нема разбирање за потезите на одредени членки во однос на држава која е надвор од заедницата. Затоа не е јасно од каде произлегуваше овој оптимизам на српскиот министер за надворешни работи. Можеби тој самиот беше поттурнат од некои поголеми интереси и држави да ја тестира издржливоста на унијата? Можеби тој ја прифатил оваа улога.

Најиндикативен беше моментот кога во некои српски медиуми беше протурена, да не речам подметната информацијата дека за да спречи внатрешно неединство ЕУ и понудила на Србија заедничка резолуција. Некој ден потоа се виде дека ова беше чиста пропаганда, за внатрешна употреба. Само некој ден потоа судот се произнесе дека прогласувањето на косовската независност не е во спротивност со меѓународното право. Вештачки надуваниот балон се распрска во секунда. Оптимизмот кој се базирал на информации од сојузниците не беше соодветен. Разочарувањето доведе до сериозни реакции и повторно соопштување на своите непомирли ставови кои се далеку од реалноста, дека Србија никогаш нема да го признае независно Косово итн. Истовремено властите на Косово на некој начин со ова решение добија потврда која трпеливо ја чекаа. За разлика од Србија тие внимателно се однесуваа чекајки да се произнесе судот, за да сега бидат уште еден чекор понапред. Спротивно на потребите и очекувањата на Србија, со произнесувањето на судот, листата на држави која сега е на бројката 69 само може да се зголеми.

Веднаш по овој дебакл српскиот парламент усвои резолуција за Косово. Дебатата беше жестока и се виде дека политичките ставови не се унисони, односно дека постојат политички сили кои размислуваат поинаку од Тадиќ и Јеремиќ, како например Чедо Јовановиќ кој оцени дека Србија води погрешна политика, со предлог од решението конечно да се извлечат поуки.

Во своето образложение на одлуката на судот, српскиот водач на правниот тим Батајковиќ објасни дека ова во суштина е неуспех, но дека прашањето сега е вратено во рамките на ГС на ООН. Со што повторно и отвора простор на политиката на спротивставување, односно на понатамошно предизвикување на косовската прогласена независност таму каде што се може. Меѓутоа сериозно прашање е дали таа воопшто може да се предизвика. Познавајки ги начините на кои функционира реалната политика во светот, да речеме барем по Втората светска војна, односно во периодот откако се воспоставени и функционираат Обединетите нации. Сепак, сите овие елементи не се земени целосно предвид, за што полесно да се определи можниот исход при поднесувањето на предлог за резолуција до Советот за безбедност на ООН.

Неможе да се смета дека префрлувањето на топката од една до друга инстутиција е издржано. Прво се сите карти беа фрлени на тоа дека МСП ќе ги подржи барањата на Србија. Кога тоа не се случи, набрзина се оцени одлуката како политичка, за да се најде нова насока, односно да се бара нов начин како да се продолжи она што претходно се покажа како неуспешна државна политика. Инсистирањето на тоа дека МСП донел одлука со која се отвора можност и за други сепаратистички движења во светот да го искористат косовскиот пример, може да биде целосно контрапродуктивна за самата Србија. Видлива е нервозата кај европските партнери од непомирувањето на Србија. Дури се спомена можноста ЕУ да поднесе резолуција до ГС по ова прашање, која е подготвена лично од шефот на европската дипломатија Ештон. Ова на некој начин би било отворено контрирање, но и јасно блоковско делување, за да се покаже каде всушност стои ЕУ. Што сугурен сум накрај нема да биде повторно од полза на српските интереси.

На Македонија и е важно да следи како ќе се одвива оваа политичко дипломатско надмудрување на Србија со Косово и остатокот на светот. Пред се поради територијалните импликации и заговарањето на поделба, односно отцепување на српските енклави, или пак некаква размена на територии. Треба јасно да ставиме до знаење на нашите меѓународни партнери дека не сакаме на никој начин да бидеме инволвирани и да побараме гаранции дека една конструктивна позиција во иднина би била гарантирана и заштитена.

Филип Петровски

Доктор по политички науки

http://filippetrovski.blog.mk/

http://www.youtube.com/user/FilipPetrovski

(ако сакате да прочитате повеќе

посетете ја мојата страница)

http://www.scribd.com/filippetrovski

Добро е…

…што имаме соодветни коментатори.
За што станува збор? Имено, се воодушевив кога го видов Васко Наумовски
како коментира за светското фудбалско првенство во Јужна Африка.
Значи се разбира и од тоа. Супер. Затоа велам на почетокот добро е.
Замислете да не се разбираше и од тоа. А каде ли ке бевме сега?vasko naumovski

READY FOR CHANGE? READY FOR CHANGE!

изјава во шпиц, на 23 јуни 2010 за тоталитаризмот на македонските партии. верувајте ниедна досега не се разликува од владеачката. потребна е промена.

filip petrovski, izjava vo spic

filip petrovski, izjava vo spic

Европската народна партија подолг период бара од својата членка и владејачка партија во земјава, ВМРО-ДПМНЕ, да изврши усогласување на статутот на партијата според стандардите на модерните народин партин, се шпекулира во домашните и меѓу народинте политички кругови. Неизвесно е дали ова мy било предочено на премиерот Никола Груевски на јунскиот Самит на Европската народна партија, како и нa неговата вчерашна средба сo претседателот на групата на Европската народна партија во Европскиот парламент, Јосеф Даул.

Како штo вчера соопштија од владата, Груевски гo информирал Даул дека Македонија останува целосно посветена на ефективната имплементација на реформите за унапредување на нивото на примена на стандардите на ЕУ во македонското општество, пред се администрацијата, судството, Рамковинот договор.

Но, дали станало збор и за реформа вo ВМРО-ДПМНЕ не сакаат да признаат ниту членовите на оваа партија кои вчера ги консултираше „Шпиц“. Пратеникот Влатко Ѓорчев, кој исто така оствари средба сo францускиот европратеник, категорично ги отфрла овие шпекулации. Тој нагласува дека нема никакви препораки или притисоци за смена на статутот на ВМРО-ДПМПЕ.

Поранешниот член на оваа партија Филип Петровски, пак, посочува дека барањето на европските конзервативци ВМРО-ДПМНЕ да гo демократизира партискиот статут е отворено барање.

- Модерна народна партија, каква штo претендира да биде ВМРО-ДПМНЕ, не може и не смее да имa султански систем на поставеност.

Како штo сега стојат работите, претседателот на партијата не може peaлнo да сe предизвика, a не сe дозволеин ниту фракцин - објаснува Петровски.

Според последните статутарни измени при крајот на 2005 година, „ВМРО-ДПМНЕ ги прифаќа принцпитите, вредностите и практиките на Европската народна партија“. Меѓу другото, измеинте предвидуваат одлуката за свикување Вонреден конгрес (во случај на гласање доверба на претседателот или избор на нов при предвремен престанок на неговиот мандат) да ја донесат две третиин од вкупинот број членови на Централинот комитет.

- Сите современи статути во Европа определуваат механизми за отповикување на претседателот при секое незадоволство на дел од оние што го назначиле. Ceкои современи статути предвидуваат и фракционерско дејствување внатре вo партијата кое претставува коректор слично како опозицијата кога ја коригира владејачката гарнитура - вели Јове Кекеновски, универзитетски професор.

Според негo, во опозициската СДСМ, нo пред се во ВМРО-ДПМПЕ како моментно најголема владејачка партија, влијанието е сконцентрирано во лидерот. Зошто мора да се чека четири години, освен во ретки случаи, на Конгрес да се резрешува или отповикува претседателот, се прашува професорот Кекеновски.

Влатко Стојановски

Филип Петровски – ДПМНЕ дa cи гo cмeни cyлтaнaтoт

Mi olesni…

… koga vidov deka se otvora nova industriska zona vo tetovo. 4-ta po red.
prethodnite 3 krcaat so novi fabriki i stranski investitori. pa sega ostanuva da se sredi i tetovskiot kraj.
a sto se 5,7 milioni evra za takov potfat. sitnica. uzivajte vo razvojot na makedonija (virtuelen)
industriska zona

Следна страница »